Ταξίδι στο Χρόνο

 

Ένα απίστευτο ταξίδι στο χρόνο, παρελθόν και μέλλον,

που κάνει τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν πως, όσο κι αν το σχολείο

μοιάζει βαρετό, σε κάθε εποχή, 

τελικά η πιο όμορφη εποχή στη ζωή όλων μας

είναι τα μαθητικά μας χρόνια!

ΣΚΗΝΗ 1

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο ( εισαγωγή )

Βραδάκι στην πλατεία του χωριού...

Μια παρέα από μαθητές της ΣΤ τάξης κάθονται σε ένα παγκάκι και συζητούν...

Θέμα συζήτησης, τι άλλο;... Πόσες μέρες έμειναν για το καλοκαίρι...

 

Μαθητής 1: - Τριάντα και μία...

Μαθητής 2: - Τριάντα και μία από τι;

Μαθητής 1: - Οι μέρες που μας έμειναν μέχρι να κλείσουν τα σχολεία!

Μαθητής 2: - Και γιατί τις λες έτσι;.. Γιατί δεν λες τριάντα μία!

Μαθητής 3: - Μετράει όπως ο αδερφός του που είναι στρατιώτης.. Έτσι μετράνε τις μέρες στο στρατό!

Μαθητής 4: - Αυτή η μία, είναι σήμερα ή η τελευταία;..

( Τον αγριοκοιτάζουν )

Μαθητής 4: - Να μη μάθω ρε παιδιά πώς μετράνε οι στρατιώτες;

Μαθητής 5: - Έμαθες τα υπόλοιπα, αυτό σε μάρανε!

Μαθητής 4: - Ποια υπόλοιπα;

Μαθητής 9: - Τα μαθήματα του σχολείου εννοεί...

Μαθητής 4: - Τα έμαθα, δεν τα έμαθα;.. Γιατί, εσείς δεν τα μάθατε;

Μαθητής 1: - Πώς... τα μάθαμε, τα μάθαμε... Μόνο που τα ξεχάσαμε...

Μαθητής 2: - Όλη τη χρονιά διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα... Ποιο το όφελος; Τα πιο πολλά τα ξέχασα!

Μαθητής 6: - Κι εγώ το ίδιο!

Μαθητής 3: - Τι, κι εσύ διάβαζες, διάβαζες, διάβαζες;

Μαθητής 6: - Όχι, εννοώ κι εγώ τα ξέχασα!

Μαθητής 3: - Μα αφού δεν διάβαζες, διάβαζες, διάβαζες! Θα μας τρελάνεις!

Μαθητής 2: - Έλα, άφησέ τον! Η αλήθεια είναι πως όσο κι αν προσπαθήσεις στο τέλος τα πιο πολλά τα ξεχνάς!

Μαθητής 7: - Είναι και πολλά αυτά που πρέπει να μάθουμε...

Μαθητής 1: - Και το κακό είναι πως δεν ξέρω γιατί πρέπει να τα μάθουμε όλα αυτά! Εντάξει, να μάθουμε λίγα μαθηματικά... λίγη γλώσσα.. Τα υπόλοιπα; Τι τα θέλουμε;

Μαθητής 5: - Εκείνη η Ιστορία, μου έχει κάτσει στο λαιμό!

Μαθητής 6: - Γιατί, η Γεωγραφία; Η Φυσική; Τα Θρησκευτικά; Σε τι θα μας χρειαστούν μου λέτε;

Μαθητής 2: - Η Κυρία λέει πως θα μας χρειαστούν στο μέλλον! Για να γίνουμε άνθρωποι έξυπνοι και μορφωμένοι!

Μαθητής 1:- Τι άλλο περίμενες να πει η Κυρία; Δουλειά της είναι πρέπει να την υποστηρίξει!

Μαθητής 3: - Λέμε, λέμε για το βαρετό σχολείο, αλλά στο σχολείο μάθαμε για το παράξενο φαινόμενο που θα δούμε σε λίγο!

Μαθητής 4: - Και τα παρατήσαμε όλα για να βρεθούμε εδώ!

Μαθητής 7: - Αλήθεια, καταλάβατε εσείς τι περιμένουμε να δούμε;

Μαθητής 1: - Θα περάσει ένας κομήτης, λέει, πολύ κοντά από τη Γη..

Μαθητής 9: - Η ουρά του!

Μαθητής 1: - Η ουρά του!

Μαθητής 7: - Ε, και λοιπόν;

Μαθητής 2: - Επιστήμονες είπαν πως το σπάνιο αυτό φαινόμενο μπορεί να δημιουργήσει διάφορα παράξενα πράγματα..

Μαθητής 7: - Δηλαδή;

Μαθητής 2:- Πού θες να ξέρω;.. Σε λίγα λεπτά θα μάθουμε!

Μαθητής 6: - Εγώ πάντως επιμένω! Το σχολείο είναι βαρετό! Μακάρι να ζούσα σε μια εποχή που το σχολείο να μην είχε ανακαλυφτεί ακόμα..

Μαθητής 8: - Καλά ε, το φαντάζεστε; Να μην έχουμε καθόλου σχολείο; Τέλειο!

Μαθητής 9: - Και σε ποια εποχή βρε έξυπνε τα παιδιά δεν είχαν σχολείο;

Μαθητής 8: - Ξέρω γω; Παλιά, πολύ παλιά!

Μαθητής 4: - Οι πρωτόγονοι! Δεν είχαν σχολεία!

Μαθητής 2: - Ναι ρε! Οι πρωτόγονοι!

Μαθητής 8: - Μακάρι να ζούσαμε τότε! Ε; Τι λέτε;

ΟΛΟΙ: Μακάρι!!!

( Ένα εκτυφλωτικό φως πέφτει πάνω τους και τα παιδιά πέφτουν κάτω )

 

ΣΚΗΝΗ 2

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: In the jungle

( Τα παιδιά αρχίζουν να συνέρχονται. Κοιτάζουν ο ένας τον άλλο. Γύρω τους υπάρχει πυκνή βλάστηση. Ακούγονται ήχοι από πουλιά και άγρια ζώα. Καθώς ανασηκώνονται βλέπουν λίγα μέτρα μακριά τους μια ομάδα από ... )

 

Μαθητής 1: - ( Τρίβει τα μάτια του ) Βλέπετε ό, τι βλέπω;

Μαθητής 2: - Πες μου τι βλέπεις, να σου πω!

Μαθητής 3: - Ναι, πες του τι βλέπεις να σου πει κι αυτός να σου πω κι εγώ!

Μαθητής 4: - ( Δείχνει με το δάχτυλο ) Πρω.. πρω.. πρω... πρω...

Μαθητής 5 : - το.. το.. το.. το..

Μαθητής 6: - γο.. γο.. γο.. γο..

Μαθητές 7: - νοι!..

Μαθητής 8: - Πρωτόγονοι;

Μαθητής 9: - Πρωτόγονοι!

 

( Μια ομάδα πρωτόγονοι κοιτούν έκπληκτοι προς το μέρος των παιδιών. Βγάζουν άναρθρες κραυγές και σιγά σιγά αρχίζουν να πλησιάζουν )

 

Μαθητής 1:- Μας είδαν! Έρχονται κοντά μας! Λέω να την κάνουμε!

Μαθητής 3: - Εγώ ήδη τα έκανα!

Μαθητής 2: - Πολύ αργά.. Είναι κι άλλοι πίσω μας!

Μαθητής 4: - Είμαστε περικυκλωμένοι! Βοήθεια!!!

 

( Οι πρωτόγονοι μιμούνται τις κραυγές του. Για λίγο ουρλιάζουν όλοι μαζί )

 

Μαθητής 1: - Ρε σεις! Αυτοί μας φοβούνται πιο πολύ από ό,τι εμείς αυτούς!

Μαθητής 2: - Έχεις δίκιο!. Κοίτα! Δεν πλησιάζουν άλλο!

Μαθητής 3: - ( με κλειστά μάτια ακόμη ) Σίγουρα;

Μαθητής 7: - ( τον χτυπάει στην πλάτη ) Άνοιξε τα μάτια σου ρε φοβητσιάρη! Τίποτα δεν κάνουν, μόνο μας περιεργάζονται!

 

( Οι πρωτόγονοι τους πλησιάζουν σιγά σιγά και τους περιεργάζονται. Κάποιοι απλώνουν το χέρι και τους αγγίζουν στα μαλλιά και στα ρούχα )

 

Μαθητής 5: - Γιατί αυτή η προτίμηση σ' εμένα;

Μαθητής 6: - Βρήκαν πιο πολύ κρέας σ' εσένα! Θα σε φάνε πρώτο!

Μαθητής 5: - ( γουρλωμένος ) Τι; Τρώνε ανθρώπους;

Μαθητής 4: - Ναι, και τους τρώνε κι ωμούς γιατί από ό,τι βλέπω δεν έχουν πουθενά αναμμένη φωτιά.

Μαθητής 2: - Σταμάτα ρε! Μην τον τρομάζεις κι άλλο! ( Γυρίζει προς τον μαθητή 5 ) Τι λες ρε βλάκα; Ποιος σου είπε πως οι πρωτόγονοι έτρωγαν ανθρώπους; Τόσα χρόνια στο σχολείο τίποτα δεν έμαθες;

Μαθητής 5: - Σίγουρα έτσι;.. Ουφ! Πήγε η καρδιά μου να σπάσει!

Μαθητής 1: - Ησυχία!

Μαθητής 2: - Τι τρέχει;

Μαθητής 3: - Αυτοί τρέχουν!

 

( Δείχνει τους πρωτόγονους που τρέχουν πανικόβλητοι )

 

Μαθητής 4: - ( Κάνει πως ακούει προσεκτικά ) Τι είναι αυτό; Το ακούτε κι εσείς;

Μαθητής 3: - Πες μου τι ακούς για να σου πω κι εγώ!

 

( Ακούγεται ήχος από άγριο ζώο )

 

Μαθητής 9: - Εγώ λέω να την κάνουμε... ΤΩΡΑ!

 

( Αρχίζουν να τρέχουν προς τη μεριά των πρωτόγονων ενώ ο ήχος από αυτό που πλησιάζει γίνεται πιο δυνατός. Ένα εκτυφλωτικό φως πέφτει πάνω τους και πέφτουν όλοι κάτω )

 

ΣΚΗΝΗ 3

ΤΡΑΓΟΥΔΙ : Μουσική με άρπα

( Αρχίζουν να συνέρχονται. Το σκηνικό έχει αλλάξει. Μπροστά τους βλέπουν όμορφα κτίρια με κίονες και αγάλματα. Δίπλα τους εμφανίζονται δυο άντρες ντυμένοι με άσπρους χιτώνες και σανδάλια. Συζητούν χωρίς εμείς να τους ακούμε.)

 

Μαθητής 6: - Πού βρίσκομαι;.. Ποιος είμαι;.. Και ποιοι είστε εσείς;

Μαθητής 1: - Δώσ' του μια στο κεφάλι να συνέλθει!

Μαθητής 2: - ( Τον ταρακουνάει ) Σύνελθε, μ' ακούς; Δεν μας φτάνει η δική μας τρέλα με όσα ζούμε θα έχουμε κι εσένα!

Μαθητής 6: - Συνήλθα, άσε με! Θα με διαλύσεις!

Μαθητής 3: - Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθαμε στην αρχαία Ελλάδα! Στην αρχαία Αθήνα για την ακρίβεια!

Μαθητής 4: - Ρε σεις! Ο Παρθενώνας είναι αυτός;.. Πω πω! Μόνο σε εικόνες στην Ιστορία τον έχω ξαναδεί έτσι.. ολόκληρο!

Μαθητής 7: - Παρθενώνας.. άρα βρισκόμαστε κάπου μετά τον 5ο αιώνα..

Μαθητής 2: - Τον «χρυσό αιώνα του Περικλέως»!

Μαθητής 6: - Ποιανού;

Μαθητής 4: - Άσε! Εσύ έλειπες και σ' αυτό το μάθημα. Ήσουν πάλι στον κόσμο σου!

Μαθητής 1:- Πάμε σ΄ αυτούς εκεί να τους μιλήσουμε;

Μαθητής 2: - Πάμε, αλλά θα καταλάβουμε τι μας λένε; Δεν πήγαμε ακόμη Γυμνάσιο να μάθουμε αρχαία!

Μαθητής 1: - Πάμε και βλέπουμε..

 

( Πλησιάζουν τους δυο άντρες που γυρίζουν προς το μέρος τους και τους περιεργάζονται )

 

Άντρας 1: - Ποιοι εστέ;

Άντρας 2: - Κατάσκοποι Λακεδαιμονίων;

Μαθητής 6: - Τι λέει;

Μαθητής 1:- Νομίζω μας πέρασαν για κατασκόπους! Των Σπαρτιατών!

Μαθητής 2: - Ωχ! Όχι, όχι! ( Χτυπάει με το χέρι το στήθος του) Αθηναίοι Αθηναίοι!

Άντρας 1: - Και τι είδους ενδύματα φορείτε;

Μαθητής 8: - Ρε σεις! Καταλαβαίνω τι λέει! Ξέρω αρχαία!

Μαθητής 2: - ( τον αγριοκοιτάζει ) Τους έκαναν εντύπωση τα ρούχα μας!

Μαθητής 9: - Δεν κοιτούν τα δικά τους καλύτερα! Άντρες πράμα με φουστάνια!

Μαθητής 1: - Κάν' τον να σκάσει μην του κάνω κανένα κακό! ( προς τους άντρες ) Εμείς, εε.. ημείς, είμαστε, εε.. εσμέν, φίλοι... από το μέλλον!

Μαθητής 4: - Φρομ δε φιουτσερ!

Μαθητής 2: - Αγγλικά μιλάς στον Αρχαίο Έλληνα ρε βλάκα;

Μαθητής 4: - Γιατί; Τα αγγλικά είναι παγκόσμια γλώσσα, δεν είναι;

Μαθητής 1: - ( τον αγριοκοιτάζει ) Εσείς, εεε.. εννοώ, υμείς, ποιοι εστέ;

Άντρας 2: - Ονομάζομαι Αγησίνωρ και ούτος Κλεομένης!

Μαθητής 8: - Ξέρω αρχαία! Ξέρω αρχαία! Τα καταλαβαίνω όλα!

 

( Περνούν μπροστά τους τρεις κοπέλες ντυμένες με λευκά φορέματα )

 

Γυναίκα 1: - Αγησίνορα, ύπαγε να ειπείς στον σύζυγό μου πως αν δεν παύσει ο πόλεμος τώρα, αι γυναίκαι θα παραμείνωσιν κεκλεισμένες εις την Ακρόπολιν!

Άντρας 2: - Λυσιστράτη, σκέψου τι κάνεις..

Γυναίκα 1: - Είμεθα αποφασισμένες!

Γυναίκα 2: - Και ημείς οι Σπαρτιάτισσες!

( Φεύγουν )

Μαθητής 2: - Ρε σεις! Αυτή ήταν η Λυσιστράτη! Πω πω!

Μαθητής 6: - Η ποια;

Μαθητής 1: - Η Λυσιστράτη και η Λαμπιτώ! Οι γυναίκες που επαναστάτησαν εναντίον των αντρών ζητώντας να σταματήσει ο πολύχρονος πόλεμος ανάμεσα στη Σπάρτη και την Αθήνα!

Μαθητής 6: - Που τα ξέρει όλα αυτά αυτός;

Μαθητής 7: - ( προς τους άντρες ) Φιλαράκια, την πατήσατε!

Άντρας 2: - Τι λέγει ούτος;

Μαθητής 8: - Λέγει ότι αν τα βάλατε με τις γυναίκες , τη βάψατε! Θα χάσετε!

Μαθητής 9: - Πάντα αυτές νικάνε!

Μαθητής 4: - Και πού να δείτε τι θα γίνει στο μέλλον! Στο δικό σας μέλλον, δηλαδή.. γιατί εμείς το ξέρουμε, το ζούμε!

Άντρας 1: - Δεν εννοώ!

Μαθητής 3: - Εννοούμε, πως αν είστε έξυπνοι, θα κάνετε αυτό που λένε οι γυναίκες σας! Αλλιώς...

ΟΛΟΙ: - Τη βάψατε!

 

( Γελούν όμως ξαφνικά πέφτει πάνω τους ένα εκτυφλωτικό φως. Καθώς πέφτουν κάτω φωνάζουν )

 

ΟΛΟΙ: - Όχι πάλι!

 

ΣΚΗΝΗ 4

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ( τσάμικο )

( Αρχίζουν να συνέρχονται . Κοιτάζονται μεταξύ τους αλλά δεν σηκώνονται )

 

Μαθητής 3: - Δεν τολμώ να κοιτάξω πού βρισκόμαστε!

Μαθητής 5: - Εμένα στο τέλος θα μου γίνει συνήθεια να λιποθυμάω!

Μαθητής 4: - Λέτε να γυρίσαμε πίσω στην εποχή μας; Στο χωριό μας;

 

( Ακούγονται τουφεκιές, κάποιοι τρέχουν πέρα δώθε και μπροστά τους προσγειώνεται ένα τσαρούχι )

 

Μαθητής 6: - Παναγίτσα μου! Ένα τσαρούχι!

Μαθητής 5: - Έχουμε εμείς τσαρούχια στο Δύστο;

Μαθητής 3: - Γιατί, κυνηγιόμαστε με όπλα στο Δύστο;;; Σύνελθε!!!

 

( Ενώ μιλούν βλέπουν γύρω τους πόδια ανθρώπων )

 

Μαθητής 7: - Κι άλλα τσαρούχια!

Μαθητής 1: - Έλα σηκωθείτε! Ρεζίλι γίναμε! Και ειδικά την εποχή που βρεθήκαμε, τους δειλούς δεν τους χωνεύει κανείς!

Μαθητής 8: - Σε ποια εποχή εννοείς;

Μαθητής 1: - Το 1821!

Μαθητής 5: - Που είπαμε το ΟΧΙ στους Ιταλούς;

Μαθητής 2: - ( βλέπει τον μαθητή 1 που αγριοκοιτάζει τον μαθητή 5 ) Άσ' τον, θα τον αναλάβω εγώ! ( τον κοιτάζει ) Συγκεντρώσου!

 

( Ακούγεται μια άγρια φωνή )

 

Άντρας 3: - Ποιοι είστε ωρέ! Ασκουθείτι απάνου μη σας καταχερίσω!

Μαθητής 6: - Άιντε πάλι ξένες γλώσσες!

 

( Σηκώνονται αργά αργά. Αντικρίζουν δυο άντρες με φουστανέλα και δυο γυναίκες )

 

Μαθητής 1: - Αφήστε, θα μιλήσω εγώ.

Μαθητής 9: - Κι αυτή τη γλώσσα την ξέρει;

Μαθητής 1: - Γεια σας πατριώτες! Είμαστε παιδιά του σχολείου του Δύστου και όπως καθόμασταν στην πλατεία πέρασε ένας κομήτης ...

Μαθητής 2: - Η ουρά του..

Μαθητής 1: - ( Τον αγριοκοιτάζει ) Η ουρά του και με κάποιο τρόπο, δεν ξέρουμε πώς, ταξιδέψαμε στο παρελθόν!

Άντρας 4: - Τι λέει ετούτος ωρέ;.. Να του ρίξω κανα δυο φάπες να συνέλθει;..

Γυναίκα 1: - Μη Γιώργη μ' ! Δεν κάνει να χτυπάς παιδιά!

Γυναίκα 2: - Και πάνε και στο κρυφό σχολειό τα καημένα!

Μαθητής 4: - Τι κρυφό σχολειό λέει αυτή;. Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ!

Άντρας 1: - Ώπα! Τι είπες ωρέ;

Μαθητής 8: - Ωχ! Θύμωσε! Τίποτα δεν είπε κύριε! Είναι μια φράση που λέει η γιαγιά του αντί να πει Χριστούλη μου, και την έμαθε κι αυτός!

Άντρας 2: - ( στους άλλους ) Το ακούσατε μωρέ;.. Είπε το σύνθημα!

Μαθητής 4: - Τι σύνθημα;

Μαθητής 1: - Σκάσε!

Μαθητής 2: - Ρε σεις, θυμάστε στην Ιστορία της Ε΄ που η κυρία μας μίλησε για την Φιλική Εταιρεία;

Μαθητής 3: - Καλά λες! Και μας είπε πως επικοινωνούσαν κρυφά με συνθήματα! Όπως ΙΧΘΥΣ!

Μαθητής 7: - Τα αρχικά από το Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ!

Γυναίκα 1: - Νάτο! Το ξανάπαν!

Άντρας 1: - Είστε ωρέ με την Εταιρεία;

Μαθητής 5: - Ποια εταιρεία;

Μαθητής 2: - Σκάσε! Ναι με την Εταιρεία είμαστε!

Γυναίκα 2: - Τόσο μικρά παιδιά! Μπράβο μπράβο!

Άντρας 1: - Ο αγώνας μάς χρειάζεται όλους! Γυναίκες, άντρες, γέρους, παιδιά!

Γυναίκα 1: - Μάθατε πότε θα γίνει ο μεγάλος ξεσηκωμός;

Γυναίκα 2: - Εμείς εδώ στην άκρη του κόσμου αργούμε να μάθουμε τα νέα.

Μαθητής 5: - ( με περηφάνια ) Αυτό μπορώ να σας το πω κι εγώ! Στις 28 Οκτωβρίου ο Ιταλός πρέσβης θα σας ζητήσει να παραδοθείτε κι ο Μεταξάς θα πει ΟΧΙ!

Άντρας 2: - Τι λέει τούτο το μουρλό; Ποιος Μεταξάς και ποιο όχι;

Γυναίκα 1: - Τελικά λίγο ξύλο δεν κάνει κακό!

Μαθητής 8: - ( τον τραβάει πίσω ) Μην τον ακούτε, είναι που πεινάει..

Μαθητής 1: - Ακούστε.. Πόσο του μηνός έχουμε σήμερα;

Άντρας 1: - Πάει σχολείο και δεν ξέρει τι μέρα έχουμε..

Γυναίκα 1: - 24 Μαρτίου 1821!

Μαθητής 1: - Ένα θα σας πω! Αύριο ξημερώνει μια μεγάλη μέρα!

Μαθητής 5: - Για εμάς να δεις! Τέτοια μέρα καλά περνάμε. Παρέλαση, στεφάνια, μπακαλιάρος σκορδαλιά!

Άντρας 1: - Ιγώ αυτούνο θα το καταχερίσω!

Γυναίκα 2: - Και τι θα γίνει αύριο;

Μαθητής 1: - Να σας πω...

 

( Δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει την κουβέντα του κι ένα εκτυφλωτικό φως τους ρίχνει όλους κάτω )

 

ΣΚΗΝΗ 5

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Καλημέρα τα παιδιά

( Αρχίζουν να συνέρχονται. Ο μαθητής 3 κρατάει στο χέρι του το τσαρούχι. Ακούγονται παιδιά που παίζουν )

 

Μαθητής 7: - Γυρίσαμε;

Μαθητής 8: - Ότι γυρίσαμε, γυρίσαμε... αλλά πότε γυρίσαμε;

 

( Κοιτάζουν γύρω τους. Βρίσκονται στο χωριό τους, όμως όχι όπως το ξέρουνε, αλλά όπως το έχουν δει στις φωτογραφίες των γονιών τους )

 

Μαθητής 9: - Πω πω! Το χωριό είναι ίδιο με τις φωτογραφίες που έχει η μάνα μου από όταν ήταν μικρή!

Μαθητής 3: - Κι αυτά τα παιδιά ποια είναι;.. Έχει πλάκα!

Μαθητής 1: - Κι όμως..

 

( Πλησιάζουν τα παιδιά )

 

Μαθητής 1: - Γεια σας παιδιά! Τι κάνετε;

Παιδί 1: - Καλά! Ποιοι είστε εσείς;

Μαθητής 1: - ( μουρμουρίζει ) Αν κατάλαβα καλά, είμαστε τα παιδιά σας!

Μαθητής 8: - Τι λέει αυτός ρε;

Μαθητής 2: - Πώς σε λένε εσένα;

Παιδί 2: - Μαρία.

Μαθητής 2: - Όπως τη μαμά μου!

Μαθητής 4: - Εσένα;

Παιδί 4: - Σταύρο.

Μαθητής 4: - Όπως τον μπαμπά μου!

Μαθητής 1: - Πες μου ότι εσένα σε λένε Αγγελική..

Παιδί 1: - Ναι! Πώς το ξέρεις;

Μαθητής 1: - Είναι οι γονείς μας.. Θα τρελαθώ!

Μαθητής 6: - Γιατί να τρελαθούμε ρε παιδιά; Εδώ μας δίνεται μια μοναδική ευκαιρία!

Μαθητής 4: - Τι εννοείς;

Μαθητής 6: - Τώρα θα δεις.. Δεν μου λέτε παιδιά, πώς τα πάτε στο σχολείο; Καλά;

Παιδί 6: - Χάλια!

Παιδί 5: - Απαίσια!

Παιδί 3: - Βαρετά!

Παιδί 1: - Μια χαρά!

Μαθητής 6: - Καλά αυτός είναι δικός σου. Τι άλλο θα έλεγε; ( ξανά στα παιδιά ) Και δεν μου λέτε; Αν μπορούσατε να φτιάξετε έναν κόσμο χωρίς σχολεία θα το κάνατε;

ΟΛΑ ΜΑΖΙ: - Εννοείται!

Μαθητής 6: - Λοιπόν, ακούστε τι θα κάνετε. Εσείς να σωθείτε δεν γίνεται! Σώστε όμως τα παιδιά σας!

Παιδί 5: - Τι λέει αυτός;

Μαθητής 6: - Ακούστε! Όταν μεγαλώσετε, μη στείλετε τα παιδιά σας...

 

( Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του κι ένα εκτυφλωτικό φως τους ρίχνει όλους κάτω. Ακούγεται μόνο μια φωνή )

 

ΟΛΟΙ: - Όχι πάνω στο καλύτεροοοοο!

 

ΣΚΗΝΗ 6

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: We are the robots (εισαγωγή )

( Αρχίζουν να συνέρχονται. Βρίσκονται στο παγκάκι στην πλατεία του χωριού. Γύρω τους μικρά παιδιά τους κοιτάζουν με περιέργεια )

 

Μαθητής 8: - Πιάνω παγκάκι..

Μαθητής 9: - Η πλατεία μας δεν είναι αυτή;

Συμμαθητής 1: - Ξυπνάνε!

Συμμ.2:- Τι ξυπνάνε βρε; Δεν ήταν κοιμισμένοι!

Συμμ.3 : - Είχαν λιποθυμήσει!

Συμμ.4: - Έμαθε και τη λέξη «λιποθυμήσει»!

Συμμ.3: - Ναι! Μας την έμαθε η κυρία!

Συμμ.4: - Έλα! Σεβασμός στον μεγάλο!

Συμμ.5: - Τρίτη τάξη πηγαίνεις. Δεν είσαι μεγάλος!

Συμμ.6:- Πάντως πιο μεγάλος από αυτόν που πηγαίνει Δευτέρα!

Συμμ.7: - Έλα, σταματήστε! Σηκώνονται!

Μαθητής 7: - Κι αυτοί ποιοι είναι;

Συμμ. 8: - Τι πάθατε; Είστε καλά;

Μαθητής 2: - ( κοιτάζει καλά γύρω του ) Δεν το πιστεύω! Δεν το πιστεύω!

 

( Βλέπουν γύρω τους με προσοχή. Το παγκάκι κι η πλατεία μοιάζουν ίδια όμως σε μια μεγάλη πινακίδα γράφει: « Ο παλιός Δύστος»)

 

Μαθητής 4: - Τι γράφει αυτή η πινακίδα; «Ο παλιός Δύστος»;

Συμμ.9: - Ναι. Αυτό το κομμάτι του παλιού χωριού έγινε μουσείο για να μαθαίνουμε εμείς τα παιδιά πώς ήταν παλιά το χωριό μας!

Μαθητής 6: -Παλιά; Τι θα πει παλιά;

Συμμ.1: - Πριν από 50 χρόνια!

Μαθητής 5: - Τι λέει αυτός;

Μαθητής 1: - Αυτός λέει πως έχουν περάσει 50 χρόνια από τη μέρα που φύγαμε ! Αυτή τη φορά ήρθαμε στο μέλλον!

Μαθητής 2:- Στο δικό μας μέλλον!

Μαθητής 3: - Αν είναι έτσι, κάπου εδώ θα τριγυρίζουμε κι εμείς!

Μαθητής 4: - Και θα είμαστε 62 χρονών!

Μαθητής 5: - Τι λένε αυτοί μου λες;

Μαθητής 6: - Καλύτερα να μη σου πω! Δεν θα το αντέξεις!

Μαθητής 1: - Κάτσε να σιγουρευτούμε. Πώς σε λένε εσένα;

Συμμ.1: - ( Το όνομα του μαθητή 1 )

Μαθητής2: - Εσένα;

Συμμ.2: - ( Το όνομα του μαθητή 2 )

Μαθητής 3: - Κι εσένα;

Συμμ.3:- ( Το όνομα του μαθητή 3 )

Μαθητής 1: - Από ποιον πήρατε το όνομά σας;

Συμμ.4: Από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας φυσικά!

Μαθητής 3: - Θα λιποθυμήσω! Κι αυτή τη φορά χωρίς το φως!

Μαθητής 5: - Θα μας πείτε επιτέλους τι συμβαίνει;

Μαθητής 6: - Θα το φας το κεφάλι σου εσύ!

Μαθητής 1: - Τα παιδιά που βλέπετε είναι τα εγγόνια μας!

Μαθητής 2: -Ταξιδέψαμε στο μέλλον και... να 'μαστε!

Μαθητής 7: - Τα εγγόνια μας; Πότε κάναμε παιδιά και εγγόνια;

Μαθητής 2: - Πριν πολλά χρόνια!

Μαθητής 8: - Δηλαδή είμαι παππούς;

Μαθητής 9: - Κι εγώ γιαγιά;

Συμμ.5: - Δεν μου φαίνονται και πολύ καλά!

Συμμ.6: - Λες να λιποθυμήσουν πάλι;

Συμμ.7: - Τι πάθατε;

Συμμ.8: - Είστε καλά;

Συμμ.9: - Να σας φέρουμε λίγο νεράκι;

Μαθητής 1: - Καλά είμαστε. Δεν θέλουμε νερό. Θέλουμε μόνο να μας πείτε για τους παππούδες σας. Τι κάνουν;

Μαθητής 2: - Ναι, τι κάνουμε;

Συμμ.1: - Είναι όλοι μια χαρά!

Μαθητής 3: - Τους αγαπάτε;

Συμμ.2: - Πολύ!

Συμμ.3:- Οι παππούδες μας είναι οι καλύτεροι στον κόσμο!

Συμμ.4: - Από μικρά μας έμαθαν ένα σωρό πράγματα!

Συμμ. 5: - Μας διάβαζαν παραμύθια, μας έλεγαν ιστορίες..

Συμμ.6: - Μας έλεγαν πώς όταν ήταν μικροί ταξίδεψαν στο χρόνο και είδαν από κοντά πολλά πράγματα!

Συμμ. 7:- Μας δίνουν του κόσμου τις συμβουλές!

Συμμ.8: - Κι έχουν μια τρέλα με το σχολείο, άλλο πράγμα!

Μαθητής 9: - Δηλαδή;

Συμμ.9: - Συνέχεια μας λένε να αγαπάμε το σχολείο και να διαβάζουμε πολύ για να γίνουμε μια μέρα έξυπνοι και μορφωμένοι άνθρωποι!

Μαθητής 1:- Κι οι παππούδες σας που σας τα λένε αυτά, είναι έξυπνοι και μορφωμένοι άνθρωποι;

Συμμ. 1: -Όλοι τους ξέρουν πολλά πράγματα και συνεχώς διαβάζουν να μάθουν κι άλλα!

Μαθητής 2:- Τελικά τα καταφέραμε καλά στη ζωή μας!

Μαθητής 3: - Αν κρίνω από τα εγγόνια μας, μάλλον πετύχαμε!

Μαθητής 4: -Έξυπνα..

Μαθητής 5: - Και όμορφα! Ιδίως το δικό μου..

Μαθητής 6: - Για να λένε για εμάς τόσο καλά λόγια θα πει πως κάτι αξίζουμε.

Μαθητής 7: - Και βέβαια αξίζουμε! Τα καλύτερα! Στο χέρι μας είναι να γίνουμε σπουδαίοι!

Μαθητής 8: - Και να πραγματοποιήσουμε όλα τα όνειρά μας!

Μαθητής 9: - Αρκεί να το θελήσουμε!

Μαθητής 1: - Και να το προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις! Άρα...

ΟΛΟΙ: - Άρα;

Μαθητής 1: - Ετοιμαστείτε να λιποθυμήσουμε για τελευταία φορά!. Κάτι μου λέει πως αυτή τη φορά θα γυρίσουμε εκεί που πρέπει!

Μαθητής 2: - Στο Δύστο και στο σχολείο μας!

Μαθητής 3: - Στα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας! Στα μαθητικά μας χρόνια!

 

( Εμφανίζεται ένα εκτυφλωτικό φως και μετά σκοτάδι. Ακούγεται μουσική, τα φώτα ανάβουν και όλα τα παιδιά μαζί τραγουδούν )

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Τα χρόνια τα μαθητικά

Κωνσταντινίδου Κατερίνα

Εκπαιδευτικός

Καλοκαίρι 2016

Read More

Ο Πόλεμος των Γενεών

 

 

Θα μου πείτε... Τι θέμα για θεατρικό είναι αυτό;

Από πότε οι γενιές βρίσκονται σε πόλεμο και δεν το ξέραμε;

Από πάντα, θα σας πούμε. Και το ξέρουμε όλοι πολύ καλά. Γιατί όλοι έχουμε πάρει μέρος ή πρόκειται να πάρουμε μέρος σ' αυτό τον πόλεμο.

Οι ειδικοί το λένε «χάσμα των γενεών».

Ακούς τη φράση και φαντάζεσαι ένα βαθύ και απροσπέλαστο φαράγγι.

Κάποιοι από εδώ, κάποιοι από εκεί και στη μέση άβυσσος. Είναι αυτονόητο... Οι μεν δεν θα συναντηθούν ποτέ με τους δε... Σωστά;

Λάθος! Και είναι λάθος γιατί, απλούστατα, δεν υπάρχει «χάσμα» ανάμεσα στις γενιές των ανθρώπων.

Και δείτε γιατί...

Κάθε ένας από εμάς, καθώς μεγαλώνει, αλλάζει πλευρά.

Πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, αν υπήρχε «χάσμα». Άρα... Κάποιος δρόμος πρέπει να υπάρχει.

Ε λοιπόν, αυτό τον δρόμο θα σας δείξουμε σήμερα εδώ.

Πριν αρχίσουμε όμως, ας δούμε τι λέει η κάθε πλευρά για την άλλη.

ΣΚΗΝΗ 1

( Μπαίνουν δύο γέροι. Περπατούν αργά, στηριγμένοι στα μπαστούνια τους. Καθώς περπατούν κοιτάνε τον κόσμο μουτρωμένοι.)

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΓΕΡΑΣΑ ΜΩΡΕ ΠΑΙΔΙΑ

( Κοντοστέκονται και αγριοκοιτάζουν τη δασκάλα )

ΓΕΡΟΣ 1: - Για μας το 'βαλες το τραγούδι κερά δασκάλα;

ΔΑΣΚΑΛΑ: - ( Κλείνει γρήγορα τη μουσική ) Όοοχι!

( Την κοιτούν με άγριο ύφος και συνεχίζουν. Μια παρέα νεαρών τους προσπερνά. Τους βλέπουν και κουνούν υποτιμητικά το κεφάλι. Οι νεαροί τους κοιτούν κι αυτοί κοροϊδευτικά και κάτι ψιθυρίζουν μεταξύ τους. Κάθονται στα τραπεζάκια δεξιά κι αριστερά της σκηνής )

ΓΕΡΟΣ 1: - Καλησπέρα! ( Δεν ακούει απάντηση. Ξαναλέει.) Καλησπέρα είπα! ( Μόλις του απαντήσουν συνεχίζει ) Μας κάλεσε σήμερα εδώ η κερά δασκάλα, να πούμε λέει τη γνώμη μας για τους νέους. Εγώ δεν ήθελα να έρθω. Τι να πω για τα μυξιάρικα; Ακόμη δεν βγήκαν από τ' αυγό και νομίζουν πως τα ξέρουν όλα. Καλά δεν λέω ρε Περικλή;

ΓΕΡΟΣ 2: - ( Όση ώρα μιλάει ο άλλος, αυτός κοιτάζει τον κόσμο και κουνάει το κεφάλι σαν να συμφωνεί. Το ίδιο κάνει και τώρα ).

( Ο άλλος τον σκουντάει )

ΓΕΡΟΣ 1: - ( Πιο δυνατά ) Καλά δεν λέω Περικλή;

ΓΕΡΟΣ 2: - ( Τον κοιτάζει με απορία ) Ναι, ναι, ναι!

ΓΕΡΟΣ 1: - Τι ναι ναι βρε κουφάλογο; ( του φτιάχνει το ακουστικό ) Έλα Χιούστον! Ακούει κανείς;

ΓΕΡΟΣ 2: - Τι φωνάζεις ρε Βρασίδα; Κουφός είμαι;

ΓΕΡΟΣ 1: - Α καλά! Λέω εδώ στον κόσμο, πόσο χάλι μαύρο είναι η νεολαία σήμερα!

ΓΕΡΟΣ 2: - Χάλι! Χάλι!

ΑΓΟΡΙ : - Κυρία, μας καλέσατε εδώ για να ακούμε δυο παππούδες να μας βρίζουν;

ΓΕΡΟΣ 2: - Εμάς είπε παππούδες;

ΓΕΡΟΣ 1: - Ποιος είναι παππούς, βρε νιάνιαρο; Για έλα δω να σε διω. Ποιανού είσαι εσύ; Πες μου να βρω τον πατέρα σου να του πω να σου μάθει τρόπους!

ΑΓΟΡΙ: - Είμαι γιος του Γιώργη του Καραγιώργη.

ΓΕΡΟΣ 1: - Του Γιώργη του... α ναι! ( Γυρίζει στον άλλο ) Καλό κουμάσι κι αυτός! Κι αυτός για γέρους μας είχε...

ΓΕΡΟΣ 2: - Θυμάσαι στις εκλογές που μας είπε «τιμημένα γερατειά»; Ούτε ζωγραφιστή δεν την είδε την ψήφο μου! Ο άτιμος!

ΔΑΣΚΑΛΑ: - Ε, συγγνώμη... Κύριε Βρασίδα... Κύριε Περικλή... Παιδιά... Να γυρίσουμε στο θέμα μας;

ΓΕΡΟΣ 2: - Ποια είν' τούτη;

ΓΕΡΟΣ 1: - Η δασκάλα είναι... που μας κάλεσε εδώ... Καλό κουμάσι κι αυτή, να διακόπτει δυο γέρους.

ΓΕΡΟΣ 2: - Καλά εσύ δεν είπες πως δεν είμαστε γέροι;

ΓΕΡΟΣ 1: - Γενικώς, δεν είμαστε, αλλά για τώρα είμαστε. Εντάξει κερά δασκάλα! Λοιπόν... οι νέοι... Πρώτο και κύριο, δεν σέβονται τίποτις!

ΓΕΡΟΣ 2: - Τίποτις!

ΚΟΡΙΤΣΙ 1: - Δάσκαλε που δίδασκες... Αυτοί δεν σέβονται τίποτα!... Μας αντιμετωπίζουν σαν να είμαστε μωρά! Ή χαζοί!

ΓΕΡΟΣ 1: - Είναι ανώριμοι και επιπόλαιοι σαν μικρά παιδιά... ή σαν χαζοί!

ΓΕΡΟΣ 2: - Σαν χαζοί!

ΚΟΡΙΤΣΙ 1: - Νάτο! Το λένε κι οι ίδιοι!

ΚΟΡΙΤΣΙ 2: - Κυρία, δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μαζί τους... Είναι συντηρητικοί, εγωιστές και θέλουν να είμαστε ίδιοι μ αυτούς.

ΓΕΡΟΣ 1: - Συντηρητικοί; Εμείς; Που ψηφίσαμε Τσίπρα; Όλο το ΚΑΠΗ τον ψήφισε...

ΓΕΡΟΣ 2: - Τελικά, το Δώρο θα το πάρουμε;

ΓΕΡΟΣ 1: - Ενώ αυτοί, το παίζουν τάχα μου επαναστάτες, της κακιάς ώρας, κι όλο λένε πως εμείς φταίμε που ο κόσμος μας κατάντησε έτσι.

ΚΟΡΙΤΣΙ 2: - Έφτιαξαν τον κόσμο στα μέτρα τους και θέλουν να κάνουμε το ίδιο... Αυτοί φταίνε που στον κόσμο μας κυριαρχεί το συμφέρον, το χρήμα κι η υποκρισία!

ΓΕΡΟΣ 2: - Μας είπαν υποκριτές!

ΓΕΡΟΣ 1: - Φτιάξτε εσείς καλύτερο τον κόσμο αν μπορείτε! Άντε ντε, να σας δούμε! Αλλά πού; Σιγά μην αφήσετε την καλοπέραση να σηκώστε τα μανίκια! Βρε... εμείς στην ηλικία σας, πιάναμε την πέτρα και τη στίβαμε! Να έτσι!

ΑΓΟΡΙ: - Η αγαπημένη τους ατάκα! Όταν ήμουν στην ηλικία σου... Όλο αυτοί ήταν καλύτεροι!

ΚΟΡΙΤΣΙ 1: - Μας υποτιμούν και μας βγάζουν σε όλα άχρηστους!

ΚΟΡΙΤΣΙ 2: - Ε λοιπόν, κι εμείς στην ηλικία σας θα είμαστε πολύ καλύτεροι! Θα δείτε! Πάμε παιδιά!

( Οι νέοι φεύγουν θυμωμένοι )

ΓΕΡΟΣ 2: - Τι λέει τούτος ρε Βρασίδα; Πώς θα δούμε; Όταν αυτοί γίνουν σαν εμάς, εμείς πού θα είμαστε για να τους δούμε;

ΓΕΡΟΣ 1: - Δεν ξέρω για σένα, εγώ πάντως θα είμαι εδώ και θα τους διω! Σήκω πάμε! ( Γυρίζει προς τη δασκάλα ) Κι εσύ μην πεις κουβέντα! Ακούς;

ΔΑΣΚΑΛΑ: - Μμμμάλιστα!

( Φεύγουν όπως ακριβώς ήρθαν )

ΔΑΣΚΑΛΑ: - Όπως βλέπετε, ο πόλεμος καλά κρατεί... Κι οι δυο πλευρές ανένδοτες... Κι οι δυο πιστεύουν πως γνωρίζουν μόνο αυτοί την απόλυτη αλήθεια! Είναι όμως έτσι; Υπάρχει μια και απόλυτη αλήθεια; Ή μήπως καθένας τη βλέπει και τη φτιάχνει από την πλευρά του; Για να δούμε!

 

ΣΚΗΝΗ 2

ΔΑΣΚΑΛΑ: - Καλοκαίρι του 1930. Τρεις νέοι στέκονται κάτω από ένα μπαλκόνι. Ο Αποστόλης κι οι φίλοι του. Ήρθαν να κάνουν καντάδα στη Μέλπω, το κορίτσι που έκλεψε την καρδιά του Αποστόλη.

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ:  «Απόψε την κιθάρα μου»

( Στο μπαλκόνι βγαίνει η κοπέλα. Στο διπλανό παράθυρο εμφανίζεται η μητέρα με ένα γιογιό στα χέρια. Τους πετάει το περιεχόμενο )

 

MANA 1: - Ουστ! Αλήτες! Δρόμο από εδώ!

ΚΟΡΗ 1: - Τι κάνεις καλέ μητέρα;

MANA 1: - Γρήγορα μέσα εσύ! Που μου στήθηκες ν' ακούσεις αυτούς τους ανεπρόκοπους!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Ρε σεις μας πέταξε βρωμόνερα!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 2: - Μακάρι να ήταν απλώς βρωμόνερα!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 3: - Τι είναι δηλαδή;

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 2: - Από αυτό το είδος που έκανες κι εσύ πριν λίγο σ' εκείνο το δέντρο!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Τι κάνετε κυρία μου; Δεν ντρέπεστε;

MANA 1: - Εγώ να ντραπώ βρε άτιμε; Μέλπω! Φέρε και της γιαγιάς!

ΚΟΡΗ 1: - Μη καλέ μητέρα!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 3: - Παναγιά μου!

MANA 1: - Φέρ' το είπα!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Δεν είμαι άτιμος, κυρία μου! Έχω καλό σκοπό! Θέλω να παντρευτώ την κόρη σας! Την αγαπάω!

ΚΟΡΗ 1: - Αχ ναι καλέ μητέρα!

MANA 1: - Μέσα εσύ! Πάνω από το πτώμα μου! Η κόρη μου θα παντρευτεί τον κ. Νεοκλή και θα γίνει αρχόντισσα!

ΚΟΡΗ 1: - Δεν τον θέλω!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Μα αυτός είναι γέρος!

MANA 1: - Είσαι και αυθάδης νεαρέ! Στην ηλικία μου είναι! Είμαι εγώ γριά;

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 2: - Πες όχι, πες όχι!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Όχι, κυρία μου! Δεν είστε γριά. Όμως δεν είστε και νέα σαν εμάς!

MANA 1: - Μέλπω! Της γιαγιάς, γρήγορα!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Μα γιατί, κυρία μου; Τι δεν έχω εγώ που έχει ο κ. Νεοκλής;

MANA 1: - Δουλειά και λεφτά! Αυτά δεν έχεις!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Μα αυτός είναι νεκροθάφτης!

MANA 1: - Γι αυτό και έχει λεφτά! Γίνε κι εσύ αν μπορείς!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Μα τι λέτε, κυρία μου; Εγώ έχω σπουδάσει εις Παρισίους, έχω πτυχία εγώ, νεκροθάφτης θα γίνω;

MANA 1: - Μπα... και τι έχεις σπουδάσει;

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Ζωγράφος είμαι...

ΚΟΡΗ 1: - Ζωγράφος είναι, καλέ μητέρα!

MANA 1: - Χα! Μπογιατζής δηλαδή! Μεροκαματιάρης! Βρε ουστ από δω! Και μακριά από την κόρη μου! Ακούς;

ΚΟΡΗ 1: - Μα μητέρα...

MANA 1: - Σκασμός, εσύ μη σε πιάσω απ' το μαλλί! Θα κάνεις ό,τι λέω εγώ! και φέρε γρήγορα το γιογιό της γιαγιάς γιατί αν ξυπνήσει ο πατέρας σου θα γίνει αυτός νεκροθάφτης!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 2: - ( τον τραβάει ) Τρεχάτε ποδαράκια μου!

ΚΑΝΤΑΔΟΡΟΣ 1: - Αυτό δεν θα μείνει έτσι! Εγώ θα την πάρω! Θα την κλέψω! Ακούς;

( Τους πετάει τα βρωμόνερα και φεύγουν τρέχοντας )

 

ΣΚΗΝΗ 3

 

ΔΑΣΚΑΛΑ: - 1950... Τα χρόνια περνούν. Ο Αποστόλης πραγματοποίησε την υπόσχεσή του. Έκλεψε τη Μέλπω και παντρεύτηκαν. Η μητέρα της Μέλπως έδωσε την ευχή της κι ο πατέρας της του έμαθε τη δουλειά του. Κρεοπώλης!. Ο Αποστόλης ξέχασε τη ζωγραφική και τις κιθάρες κι έκανε μια ευτυχισμένη οικογένεια με τη Μέλπω. Έχουν κι ένα γιο. Το Βασίλη. Καλό παιδί, φιλότιμο, αλλά ατίθασο... πολύ ατίθασο... όπως άλλωστε είναι πάντα οι νέοι...

 

 

( Ο νεαρός δοκιμάζει με το μπουζούκι ένα τραγούδι. Δίπλα του άλλος ένας νεαρός με μπαγλαμαδάκι, ένας με κιθάρα και μια κοπέλα με ντέφι.)

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: « Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια »

( Μπαίνει ξαφνικά ο πατέρας, ο Αποστόλης της προηγούμενης σκηνής. Το τραγούδι σταματά )

 

ΒΑΣΙΛΗΣ : - Αμάν ρε πατέρα! Πώς μπαίνεις έτσι; Μας χάλασες την πρόβα!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ : - Ποια πρόβα;

ΒΑΣΙΛΗΣ : - Παίζουμε απόψε στου Θωμά το μαγαζί και κάνουμε πρόβα ένα καινούριο τραγουδάκι.

ΜΑΡΙΚΑΚΙ: - Ο Βασίλης μου το έγραψε! Κι εγώ θα το τραγουδήσω!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Πιάσατε δουλειά στου Θωμά; Θα σας πληρώνει;

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Τι δουλειά ρε πατέρα; Και τι λεφτά; Όλο εκεί είναι το μυαλό σου. Αφού σου είπα... Εμείς οι καλλιτέχνες δεν το λογαριάζουμε το χρήμα!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Ναι αλλά με το χρήμα τρως! Με το χρήμα αγόρασες κι αυτό το μπουζούκι, που ο θεός να το κάνει όργανο... Πόσες φορές σου έχω πει να μάθεις κιθάρα;

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Για να κάνω καντάδες, όπως έκανες εσύ;

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Ναι ρε! Καντάδες! Εκείνα ήταν τραγούδια! Όχι αυτά που λέτε εσείς!.. Εμείς τότε τραγουδούσαμε στα κορίτσια ρομαντικά τραγουδάκια... με λουλούδια, άστρα και όμορφα λόγια!... Εσύ τι της τραγουδάς της Μαρίκας; «Ήσουνα τι ήσουνα μια παξιμαδοκλέφτρα τώρα που σε πήρα εγώ γυρεύεις σούρτα φέρτα» Τι στίχος! Τι μουσική!

ΜΑΡΙΚΑΚΙ: - Γιατί το λέτε αυτό, κύριε Αποστόλη; Είναι πολύ ωραίο το τραγουδάκι του Βασίλη μου!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι! Τα ίδια είσαι κι εσύ!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Ωχ ρε πατέρα! Πάλι τα ίδια άρχισες!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Ναι βρε! Τα ίδια, μήπως και καταλάβεις! Δεν είπαμε σήμερα πως θα έρθεις στο μαγαζί; Δεν είπαμε πως πρέπει να μάθεις τη δουλειά;

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Ποια δουλειά ρε πατέρα;

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Τη δουλειά που μου άφησε πριν πεθάνει ο παππούς σου και που μια μέρα θα αναλάβεις εσύ! Αυτή τη δουλειά!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Κρεοπώλης... Δουλειά είναι αυτή;

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Και βέβαια είναι δουλειά! Τίμια και έχει και λεφτά!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Εμένα δουλειά μου είναι η μουσική! Πότε θα το καταλάβεις; Κι είχες κάνει και μουσικός στα νιάτα σου! Έπαιζες κιθάρα, δεν μου είπες;

ΜΑΡΙΚΑΚΙ: - Από σας πήρε το ταλέντο ο Βασίλης μου!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Εσύ, άσε τα καλοπιάσματα! Μαϊμουδίτσα! Ναι βρε! Έπαιζα! Έτσι κέρδισα και την καρδιά της μάνας σου! Και ήμουν και ταλέντο στη ζωγραφική! Γι αυτό και ξέρω καλύτερα από σένα τι λέω! Οι καλλιτέχνες πεινούσαν τότε πεινάνε και τώρα! Το κρεοπωλείο έχει τα λεφτά!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Όλο λεφτά λεφτά... Βαρέθηκα να τ' ακούω! Εσείς οι γέροι μόνο αυτά σκέφτεστε! Εμάς δεν μας νοιάζουν τα λεφτά!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Μη με ξαναπείς γέρο μη σου φέρω το μπουζούκι στο κεφάλι! Και δε μου λες βρε έξυπνε... Πώς θα κάνεις οικογένεια χωρίς λεφτά; Πώς θα τη ζήσεις;

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Εμείς με το Μαρικάκι, ξέρουμε τι θα κάνουμε... Εγώ θα παίζω, αυτή θα τραγουδάει και θα γυρίσουμε με την κομπανία μας όλο τον κόσμο!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Βρε συ... Το ξέρεις πως εγώ στην ηλικία σου είχα ήδη μάθει τη δουλειά κι η μάνα σου μεγάλωνε εσένα; Πότε θα ωριμάσεις; Λοιπόν... κόψε τις βλακείες και κοιμήσου νωρίς. Το πρωί έχουμε δουλειά. Και βάλε ίσια κι αυτό το σακάκι! Κι εσύ κορίτσι μου, άιντε στη μάνα σου να σου μάθει να τηγανίζεις κανένα αυγό!

ΜΑΡΙΚΑΚΙ: - Ξέρω να τηγανίζω αυγά! Και πατάτες!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Άκου πατέρα, για τελευταία φορά! Επειδή είσαι εσύ συντηρητικός και σου αρέσει η ρουτίνα, δεν θα γίνουμε κι εμείς έτσι! Είμαστε νέοι εμείς! Έχουμε όνειρα! Ακούς; Ελάτε μάγκες! Την κάνουμε! Θα αργήσουμε!

ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ: - Βασίλη! Γύρνα πίσω, μ' ακούς; Αχ Χριστέ μου! Θα με πεθάνει αυτό το παιδί! Αλλά ξέρω ποιος φταίει... Η μάνα του που τον καλόμαθε και τον έκανε γαϊδούρι! Μέλπω! Μέλπω!

 

 

ΣΚΗΝΗ 4

ΔΑΣΚΑΛΑ: - 1968... Τα χρόνια περνούν. Ο Βασίλης κι η Μαρίκα μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν κι έκαναν και μια κόρη, τη Σάνι. Ασημίνα τη βαφτίσανε αλλά εκείνη προτίμησε το Σάνι. Η Μαρίκα είναι μια σπουδαία νοικοκυρά και μαγείρισσα, κι ο Βασίλης ο καλύτερος κρεοπώλης της περιοχής. Είναι πολύ ευτυχισμένοι. Τους λείπει μόνο η Σάνι που λείπει στην Αμερική. Σπουδάζει αρχιτέκτονας. Σήμερα την περιμένουν στο αεροδρόμιο. Έχουν δυο χρόνια να τη δουν και είναι ανυπόμονοι...

 

ΜΑΡΙΚΑ: - Νάτη νάτη! Αυτή είναι!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Δεν τη βλέπω...

ΜΑΡΙΚΑ: - Να εκεί, εκεί!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Πού δείχνεις ρε γυναίκα; Εγώ βλέπω μόνο ένα τσούρμο τρελούς με πολύχρωμα ρούχα και περούκες! Τσίρκο θα είναι!

ΣΑΝΙ: - Μπαμπάκα μου! Μαμάκα μου!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Παναγίτσα μου!

ΣΑΝΙ: - Μπαμπάκα μου! Μαμάκα μου! Πόσο μου λείψατε! ( τους αγκαλιάζει και τους φιλάει )

ΜΑΡΙΚΑ: - Καλώς το κοριτσάκι μου!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Χριστούλη μου!

ΣΑΝΙ: - Μπαμπά, μαμά, να σας συστήσω... τα παιδιά από δω είναι φίλοι μου... κι από δω ο Πίτερ ( το λέει με προφορά )

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Ο Πίτα;

ΣΑΝΙ: - Πίτερ! Πέτρος, καλέ μπαμπά, στα εγγλέζικα!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Αααα! Και γιατί είναι ντυμένος έτσι; Και τα μαλλιά; Δεν έχει μπαρμπέρηδες στο Αμέρικα;

ΜΑΡΙΚΑ: - Βασίλη!!!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Κι εσύ κορίτσι μου... Γιατί είσαι ντυμένη έτσι; Τι χαϊμαλιά είν' τούτα; Εγώ σε έστειλα να γίνει αρχιτέκτονας. Έτσι είναι στο Αμέρικα οι αρχιτέκτονες;

ΜΑΡΙΚΑ: - Βασίλη!!!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Σώπα εσύ γιατί νομίζω πως μάλλον τα ήξερες όλα αυτά και μου τα έκρυβες...

ΣΑΝΙ: - Έλα πατερούλη! Μην τα βάζεις με τη μαμά... Δεν στο είπε να μην στεναχωρηθείς! Την παράτησα στην σχολή εδώ κι ένα χρόνο!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Νάτο... έρχεται το εγκεφαλικό!

ΜΑΡΙΚΑ: - Ηρέμησε, Βασίλη μου!

ΣΑΝΙ: - Δεν μου πήγαινε εμένα αυτή η ζωή! Εγώ... Εμείς, είμαστε παιδιά των λουλουδιών!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Ναι, αλλά δεν πλήρωσαν τα λουλούδια το αεροπλάνο! ούτε τις δήθεν σπουδές σου! Σωστά;

ΣΑΝΙ: - Γλυκέ μου πατέρα! Τι να τα κάνουμε εμείς τα λεφτά; Εμείς ζούμε όπως τα πουλιά, τα ζώα του δάσους, οι πεταλούδες!

ΠΙΤΕΡ: - Είμαστε σαν τον άνεμο, τη βροχή, τα αστέρια!

 

( Ενώ μιλάνε κάνουν κινήσεις με τα χέρια και το σώμα τους σαν να τους παίρνει ο άνεμος )

 

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Μαρίκα! Κράτα με... Θα τους γδάρω!

ΜΑΡΙΚΑ: - Μη, Βασίλη μου! Ηρέμησε!

ΠΙΤΕΡ: - Ελάτε αδέρφια! Να πούμε στον κύριο Μπιλ το τραγούδι μας!

ΣΑΝΙ: - Αχ ναι! Ναι!

ΒΑΣΙΛΗΣ: - Πες του να μη με ξαναπεί Μπιλ γιατί θα τον βάλω να φάει τις μαλλούρες του!

ΜΑΡΙΚΑ: - Ωχ, θα μας ακούσει ο κόσμος! Ρεζίλι θα γίνουμε!

ΣΑΝΙ: - Πατέρα... Μητέρα... Μην είστε κολλημένοι στα παλιά! Ο κόσμος αλλάζει! Μη μένετε πίσω! Ελάτε μαζί μας! Ακολουθήστε μας!

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΕΚΣΤΑΣΗ ( Από την ταινία «Μαριχουάνα στοπ» )

( Καθώς χορεύουν φεύγουν από τη σκηνή )

 

ΜΑΡΙΚΑ: - Εεεε πού πάτε; Από εδώ είναι το αυτοκίνητο! ( Βλέπει τον άντρα της σωριασμένο κάτω ) Βασίλη! Βασίλη! Παναγιά μου! Δεν άντεξε η καρδιά του! Βοήθεια!!!

 

( Δυο τραυματιοφορείς τον παίρνουν σηκωτό )

 

 

ΣΚΗΝΗ 5

 

ΔΑΣΚΑΛΑ: - 1985... Τα χρόνια περνούν... Ο Βασίλης γλύτωσε το έμφραγμα και μαζί με τη Μαρίκα καμάρωσαν την κόρη τους τη Σάνι στο γάμο της με τον Πίτερ, Πέτρο τον λένε τώρα, κι έχει αναλάβει εδώ και πάρα πολλά χρόνια το κρεοπωλείο του πεθερού του. Ο Πέτρος κι η Ασημίνα έχουν και μια κόρη. Τη Ράνια. Ουρανία τη βαφτίσανε για να θυμούνται τα παιδιά των λουλουδιών, αλλά εκείνη το άλλαξε σε Ράνια. Καλό κορίτσι η Ράνια. Έξυπνο, φιλότιμο... αλλά ατίθασο... πολύ ατίθασο...

 

 

( Η Ασημίνα μαγειρεύει. Ο Πέτρος διαβάζει εφημερίδα. Φοράει ρόμπα και παντόφλες κι η γυναίκα ποδιά )

 

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Ουρανία! Ουρανία!!!

ΡΑΝΙΑ: - ( χωρίς να εμφανιστεί ) Τι θες;

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Έλα εδώ να σου πω τι θέλω!

ΡΑΝΙΑ: - Ωχ ρε μάνα... Τι θέλεις πάλι; Και το έχουμε ξαναπεί! Δεν με λένε Ουρανία! Ράνια με λένε!

ΠΕΤΡΟΣ: - Εμείς Ουρανία σε βαφτίσαμε!

ΑΣΗΜΙΝΑ: - ( μουρμουρίζει ) Ναι γιατί τότε πετούσαμε στον ουρανό! Τρομάρα μας!

ΡΑΝΙΑ: - Ναι ναι... Την ξέρω την ιστορία! Παιδιά των λουλουδιών και τέτοια τρελά!

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Ενώ η δική σας γενιά είναι λογική! ( την κοιτάζει υποτιμητικά ) Πώς ντύθηκες πάλι έτσι κορίτσι μου; Και τι αλυσοδέθηκες; Αχ! Θα με πεθάνει αυτό το κορίτσι! ( στον άντρα της ) Εσύ φταις!

ΠΕΤΡΟΣ: - Γιατί; Τι έκανα εγώ;

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Δεν της έδεσες τα λουριά όταν έπρεπε! Της είχες αδυναμία βλέπεις! Πώς θα την παντρέψουμε μου λες; Ποιος θα την πάρει έτσι που είναι;

 

( Μπαίνει ένας νεαρός με δερμάτινα και αλυσίδες )

 

ΠΕΤΡΟΣ: - Ποιος είναι αυτός πάλι;

ΡΑΝΙΑ: - Ο Τζώνυ ρε μπαμπά! Ο γιος της κυρά Μαρίας, της φουρνάρισσας.

ΠΕΤΡΟΣ: - Της κυρα Μαρίας; Εσύ είσαι ο μικρός Γιαννάκης της κυρα Μαρίας;

ΤΖΩΝΥ: - Ναι, κύριε Πέτρο... Εγώ!

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Χαρές που θα κάνει κι αυτή με τον κανακάρη της!!!

ΡΑΝΙΑ: - Αμάν ρε μάνα! Κι όσο για το αν θα παντρευτώ. Εμείς με τον Τζώνυ τα έχουμε συμφωνήσει. Δεν θα βιαστούμε να παντρευτούμε! Κι αν και όταν έρθει εκείνη η ώρα θα κάνουμε έναν πολιτικό γάμο και έληξε το θέμα!

ΠΕΤΡΟΣ: - Πάνω από το πτώμα μου! Ακούς; Αν αυτός, ο Τζώνης, θέλει να σε πάρει θα το κάνει με παπά και με κουμπάρο! Παραδοσιακά! Πού 'σαι, Γιαννάκη... αύριο να έρθεις από το κρεοπωλείο να μιλήσουμε!

ΡΑΝΙΑ: - Γιατί να μιλήσει μαζί σου; Εμείς τα βρήκαμε τα συμφωνήσαμε, τι έχετε να πείτε εσείς;

ΠΕΤΡΟΣ: - Πρώτα απ' όλα, να του μάθω τη δουλειά! Απ' όσο ξέρω δεν έχει δουλειά! Έχεις;

ΡΑΝΙΑ: - Και βέβαια έχει! Είναι μουσικός!

ΑΣΗΜΙΝΑ: - ( ειρωνικά ) Τώρα, τα πιάσαμε τα λεφτά μας!

ΡΑΝΙΑ: - Αμάν πια με τα λεφτά! Όλο γι αυτά μιλάτε! Εμείς δεν είμαστε έτσι!

ΠΕΤΡΟΣ: - Όχι, εσείς μόνο να τα τρώτε μπορείτε! Βρε πώς θα ζήσετε χωρίς δουλειά και χωρίς λεφτά; Μου λες;

ΡΑΝΙΑ: - Από την τέχνη μας! Το cd που θα φτιάξουμε θα πουλήσεις περισσότερο κι από τους scorpions!

ΠΕΤΡΟΣ: - Τι 'ν πάλι τούτοι;

ΡΑΝΙΑ: - Αμάν ρε πατέρα! Τίποτα δεν ξέρεις πια; Ροκ συγκρότημα είναι! Κάτσε να σου βάλω να τους ακούσεις...

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Όχι, δεν χρειάζεται! Έλα να κόψεις τη σαλάτα!

 

( Η κόρη βάζει το cd )

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Rock you like a hurricane, Scorpions

( Οι γονείς κλείνουν τα αυτιά. Η Ράνια κι ο Τζώνυ χοροπηδάνε σαν τρελοί. Ο Τζώνυ παριστάνει πως παίζει ηλεκτρική κιθάρα )...

( Το τραγούδι τελειώνει. Βλέπουν τους γονείς με κλεισμένα αυτιά, κουνούν υποτιμητικά το κεφάλι )

 

ΡΑΝΙΑ: - Πάμε Τζώνυ!

 

( Φεύγουν. Η μάνα μισανοίγει το ένα μάτι. Σκουντάει τον πατέρα )

 

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Εντάξει, φύγανε... Αχ... άντε να φτιάξω μόνη μου και τη σαλάτα... Ήθελα να ' ξερα... Τι κακό κάναμε και το πληρώνουμε έτσι;

ΠΕΤΡΟΣ: - Ο πατέρας σου φταίει! Θυμάσαι τότε που γυρίσαμε απ' την Αμερική; Καθώς τον έπαιρνε το ασθενοφόρο τον άκουσαν να λέει... «Απ' τα παιδιά σας να το βρείτε»!

ΑΣΗΜΙΝΑ: - Και το βρήκαμε... Έλα πάμε να σου πάρω την πίεση μη μου πέσεις κάτω σαν τον κυρ Βασίλη, τον πατέρα μου...

 

( φεύγουν από την σκηνή )

 

 

ΣΚΗΝΗ 6

ΔΑΣΚΑΛΑ: - Τα χρόνια περνούν... Όλα όμως μοιάζουν ίδια. Η Ράνια κι ο Τζώνυ παντρεύτηκαν πριν πολλά χρόνια, και μάλιστα με παπά και κουμπάρο. Ο Τζώνυ ανέλαβε το κρεοπωλείο του πεθερού του κι η Ράνια τον βοηθάει. Έχουν και μια κόρη. Καλό κορίτσι. Έξυπνο, λογικό φιλότιμο... αλλά ατίθασο... πολύ ατίθασο... Κι όλη μέρα με ένα κινητό στο χέρι ή με το τάμπλετ...

 

 

( Η κόρη κάθεται με τους φίλους της στο δωμάτιό της. Αυτή γράφει κάτι στο κινητό, μια φίλη της σερφάρει στο λάπτοπ, άλλος κρατάει ένα τάμπλετ, άλλος ακούει με ακουστικά μουσική ... Μπαίνει η μητέρα της, η Ράνια της προηγούμενης σκηνής )

 

ΡΑΝΙΑ: - Δεν μου λες; Έτσι θα τη βγάλεις και σήμερα; Όλη μέρα με το κινητό παλεύεις! Τι γράφεις και γράφεις πια; Μου λες;

ΚΟΡΗ: - Άσε με ρε μάνα... Δεν βλέπεις; Κόλλησα ιό!

ΡΑΝΙΑ: - Χριστέ μου! Είσαι άρρωστη; Να φωνάξω το γιατρό!

ΚΟΡΗ: - ( Μοιάζει να μην ακούει ) Το γκατζετάκι που κατέβασα θα φταίει... Ας κάνω ένα ριστάρτ να δούμε...

ΡΑΝΙΑ: - Παναγιά μου! Παραμιλάει! Το γιατρό!!!

ΚΟΡΗ: - Τι φωνάζεις ρε μάνα; Και τι γιατρούς μου λες;

ΡΑΝΙΑ: - Αφού είσαι άρρωστη! Κόλλησες ιό!

ΦΙΛΗ 1: - Μη φρικάρεις Κυρία Ουρανία... Δεν είναι άρρωστη! Το σμαρτφόουν κόλλησε ιό!

ΡΑΝΙΑ: - Το ποιο;

ΦΙΛΗ 2: - Το σμαρτφοουν!

ΡΑΝΙΑ: - Κι εσύ κοπέλα μου... τι κάνεις εκεί;

ΦΙΛΗ 1 : - Σερφάρω...

ΡΑΝΙΑ: - ( ειρωνικά ) χωρίς σανίδα; Κι εσύ κορίτσι μου;

ΦΙΛΗ 2: - Εγώ μετράω τους φίλους μου στο φέισμπουκ!

ΡΑΝΙΑ: - ( βλέπει τον άλλο με τα ακουστικά ) Κι αυτός;

ΦΙΛΗ 1: - Χαλαρώνει...

ΚΟΡΗ: - Έλα ρε μάνα... Έπιασες τη συζήτηση... Πες τι θέλεις να τελειώνουμε!

ΡΑΝΙΑ: - Είμαστε για να τελειώνουμε; Εδώ δεν ξέρω από πού ν' αρχίσω... Έλα παιδάκι μου να με βοηθήσεις λίγο στην κουζίνα! Να μάθεις να φτιάχνεις και κανα φαγάκι! Μεγάλωσες πια... πρέπει να μάθεις να μαγειρεύεις! Θα παντρευτείς μια μέρα, θα ανοίξεις σπίτι, να μην ξέρεις να μαγειρεύεις;

ΚΟΡΗ: Γιατί; Σπίτι θα ανοίξω, όχι ταβέρνα! Κι έπειτα ποιος σου είπε πως θα παντρευτώ;

ΡΑΝΙΑ: - ( την καλοπιάνει ) Βρε πουλάκι μου... Μια χαρά κοπέλα, γιατί να μην παντρευτείς μια μέρα; Να κάνεις οικογένεια, παιδιά...

ΚΟΡΗ: - Σιγά μην κάνω και παιδιά! Να τα φέρω σ' αυτό τον απαίσιο κόσμο!

ΡΑΝΙΑ: - Γιατί απαίσιος ο κόσμος κορίτσι μου; Τι έχει ο κόσμος μας παιδί μου;

ΚΟΡΗ : - Ε βέβαια... Πού να καταλάβεις; Εσείς τον φτιάξατε έτσι χάλια... η γενιά σου! Πού να καταλάβεις;

ΦΙΛΗ 1: - Πού να καταλάβει;

ΡΑΝΙΑ: - ( αγριοκοιτάζει τη φίλη ) Τι λες παιδί μου; Εμείς προσπαθήσαμε για το καλύτερο!... Προσπαθήσαμε να μη σου λείψει τίποτα! Τι παράπονο έχεις;

ΚΟΡΗ: - Πού να σου εξηγώ ρε μάνα... κι έχω και δουλειά... Κάτσε να σου βάλω ένα τραγουδάκι να στα πει...

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: ΑΚΟΥ ΜΑΝΑ, ACTIVE MEMBER

( όσο ακούγεται το τραγούδι τα δυο κορίτσια κουνάνε το κεφάλι και τα χέρια τους με το ρυθμό )

 

ΦΙΛΗ 1: - Γιο!...

ΦΙΛΗ 2: - Γιο Γιο!

ΡΑΝΙΑ: - Παναγίτσα μου! Το χάνω το παιδί μου! Τι τραγούδι είναι παιδί μου αυτό;

ΚΟΡΗ: - Αυτό μάνα, είναι η πραγματικότητα σε στίχους!

ΦΙΛΗ 1: - Γιο!!!

ΦΙΛΗ 2: - Γιο!! Γιο!!

ΚΟΡΗ: - Αλλά πού να καταλάβετε εσείς οι μεγάλοι... Ελάτε ρε! Πάμε να φύγουμε, γιατί σε λίγο θα μας ρίξει αγιασμό! Έτσι κάνει πάντα!

 

( Φεύγουν. Η μάνα κρατάει το κεφάλι της και φεύγοντας μονολογεί )

 

ΡΑΝΙΑ: - ...και τον άκουσε ο Γιάννης τον πατέρα μου... Καθώς του έπαιρνε η μάνα μου την πίεση, της είπε... «Απ' τα παιδιά της να το βρει»...

Και το βρήκα!

 

 

 

Λοιπόν; Πώς σας φάνηκε το θεατρικό μας; Είμαστε σίγουροι πως οι περισσότεροι ανακαλύψατε σ' αυτό τη δική σας ιστορία... Γιατί τον πόλεμο των γενεών τον ζήσατε σαν παιδιά και τον ζείτε τώρα σαν γονείς..

Όπως είδατε, δεν υπάρχει κανένα χάσμα... Απλά οι «πρωταγωνιστές» αλλάζουν καθώς μεγαλώνουν ρόλους... Από επαναστάτες γίνονται συντηρητικοί κι από ονειροπόλοι ρεαλιστές...

Όσο είμαστε νέοι αμφισβητούμε τους μεγαλύτερους, όταν μεγαλώσουμε υποτιμούμε τους νέους.

Κι αυτό συνεχίζεται αιώνια, όσο υπάρχουν άνθρωποι κι όσο υπάρχει χρόνος!

Ευτυχώς, θα πούμε εμείς... γιατί πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν έβαζαν οι νέοι το όνειρο κι οι παλιοί την εμπειρία;

Η ιστορία έχει δείξει πως οι κοινωνίες επιβιώνουν χάρη σ' αυτή τη συνύπαρξη...

Την επόμενη λοιπόν φορά που τα παιδιά σας θα σας αμφισβητήσουν, μη θυμώσετε! Σκεφτείτε το λίγο παραπάνω, βγάλτε το στοιχείο της υπερβολής, και θα δείτε την εξέλιξη του κόσμου μας μπροστά σας!

Κι εσείς οι νεότεροι, την επόμενη φορά που θα κατηγορήσετε τους γονείς σας για τον άδικο κόσμο που έφτιαξαν με τα λάθη τους, σκεφτείτε πως αντί να τους κρίνετε, καλύτερα να τους ακούσετε, γιατί έτσι, ίσως εσείς κάνετε κάτι καλύτερο!

Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει προς το παρόν άλλος δρόμος από το να κατανοήσουμε οι μεγαλύτεροι τους μικρούς και οι μικρότεροι τους μεγάλους...

Εκτός κι αν... Εκτός κι αν κάποια στιγμή στο μέλλον, πραγματοποιηθεί η ευχή όλων μας... Ποια ευχή;... Ακούστε!...

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ: " ΝΑ 'ΤΑΝ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ " Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ

 

 

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ

Καλοκαίρι 2015

Read More